امروز به تقویم که نگاه کردم دیدم روز معلم خیلی نزدیک است و برایم جایگاه معلم خیلی ارزشمند است و ناخود آگاه به یاد معلمان بسیار خوبم افتادم . دلم گرفت یاد دوتا از معلمان خوبم افتادم که در قید حیات نیستند یکی آقای غازی خلیلی معلم ادبیات و املا و انشاء دوران راهنمایی و دیگری کاک عطاء مرادی دبیر فلسفه و منطق و دینی و قرآن که در جوانی بر اثر سانحه رانندگی جان به جهان آفرین تسلیم کردند. خدا رحمتشان کند دو استاد بی نظیر برای این منطقه بودند وچه تلخ بود لحظه وداعشان .

براستی پاوه جای چه معلمان و مردان بزرگی است شهر من که به دار العلم مشهور است بی خود نیست که دارالعلم است شما کدام نقطه ایران را می توانید نام ببرید که دانشگاهی باشد و یک جوان از اورامانات در آن مشغول تحصیل نباشد شهر من پاوه بی خود نیست که هر ساله بیشترین درصد قبولی در کنکور را دارد واین مرهون زحمات معلمان و دبیران واستادان عزیزی است که از جان مایه

می گزارند برای پیشرفت کودکان و نوجوانان و جوانان این منطقه .

چه بسیارند معلمان دلسوز جامعه ما که در اوج گمنامی چه خدمات بزرگی را به جامعه  ما ارائه دادند خدماتی که سالهای سال اثرات آن را به وضوح در جامعه

می بینیم ولی به راحتی فراموش می کنیم .

آمار بالای قبولی در شهرهای نودشه ، نوسود ، و پاوه و کسب رتبه های یک رقمی نشان از به ثمر نشستن زحمات  معلمان عزیزی است که امروز من و شما بی تفاوت از کنار آنان رد می شویم وحتی از دادن سلام به آنان پرهیز می کنیم و زحمات جبران ناشدنی آنان را فراموش می کنیم .

معلمانی همدرد با درد شاگرد ، کسانی که گچ های رنگی را کنار تخته سیاه چوبی کهنه کلاس درس را می خوردند تا به من و شما بفهمانند دو دو تا چهارتامی شود و به ما بفهمانند الفبای زندگی را...

معلمان دلسوز منطقه ما از نایاب ترین آدمها هستند که در ساعات غیر مدرسه هم دست از تلاش و زحمت برای دانش آموزان برنمی دارند. هرچند نباید این را کتمان کرد که هستند معلمانی که هنوزپی به جایگاه خود نبرده اندو نمی دانند در چه جایگاهی قرار دارند و پا جای پای چه استادانی در این شهر گذاشته اند. این مطلب را در آستانه روز معلم می نویسم ولی بر خلاف میل باطنی خود فرصت را بهانه ای دیدم برای انتقاد از یک سری از معلمان حاضر و گذشته در شهر پاوه که باید بیشتر متوجه باشند در چه جایگاهی هستند و اعمال و رفتار آنان زیر ذربین است و باید بدانند که اعمال و رفتارهای آنان می شود ملکه ذهن دانش آموزانی که فردا سرمایه های جامعه هستند البته خوشبختانه در جامعه ما تعداد آنان کم است . هستند معلمان انگشت شماری که باید گفت حیف عنوان معلم برای آنان زیرا لیاقت این عنوان مقدس را ندارند وباید بدانند دانش آموزانی هستند که فراموش نکرده اند خوبی و بدی های آنان را.

ببخشید در آستانه این روز زیبا این انتقاد شدید را بیان کردم اما دلیل آن را گفتگو با چند تا از دوستانم بود که خیلی از یک سری معلمان شهر به حق گله داشتند. متاسفانه بودند و هستند معلمانی که با حب و بغض و تعصبات رایج وبی دلیل در شهر ما ،چه بلا هایی بر سر استعدادهای دانش آموزان ما که نیاوردند و باعث نابود شدن چه خلاقیتها و ترک تحصیل چه دانش آموزانی شدند . همه می دانیم که در شهر ما یک سری تعصبات کور وبی دلیل وجود دارد که برای یک مسلمان گناه کبیره است و معلمانی بودند که بار ها باعث تحقیر قشرهای خاصی از دانش اموزان شده اند و غرور و شخصیت آنان را در جلوی جمع بار ها خدشه دار کرده و حتی نابود کرده اند . نمی خواهم اسم دسته بندی ها و گروه بندی های ساخته شده توسط این به ظاهر معلمان را ببرم .ولی هر چه که بود دوران گذشته لکه های سیاهی با خود دارد که شاید الان هم ادامه داشته باشد.

امیدوارم من رو ببخشید که دارم درروز معلم این بحث ها را مطرح می کنم.

خلاصه بگذریم :

خواستم اسم چندتا از دبیرها ومعلمان خوبم رو ببرم اما هرچه فکر کردم دیدم همه یکی از یکی بهترندو نمی شود همه را ذکرکرد. و از اینجا هم از شون تشکر

می کنم واگر مخاطب وبلاگ من هستند دوست دارم برام نظر بفرستند.ودرپایان هم

امیدوارم همه معلمان در قید حیات، سالم و سرحال و سربلند باشند و تو زندگی شان غم وغصه نداشته باشند و برای تمام معلمان فوت شده دعا می کنم که به بهشت رهسپار شوند و پیشا پیش روز معلم را به این عزیزان تبریک عرض

می نمایم. و با این شعر مطلب را به پایان می رسانم.

گفت استاد : مبر درس از یاد 
       یاد باد آنچه به من گفت استاد       
         یاد باد آنکه مرا یاد آموخت          
  آدمی نان خورد از دولت یاد
           هیچ یادم نرود این معنی            
  که مرا مادر من نادان زاد
پدرم نیز چو استادم دید
             گشت از تربیت من آزاد              
پس مرا منت از استاد بود
  که به تعلیم من اُستاد اِستاد
   هرچه می دانست آموخت مرا
  غیر یک اصل که ناگفته نهاد
  قدر استاد نکو دانستن
  حیف !!! استاد به من یاد نداد
  گر بمردست ، روانش پرنور
  ور بود زنده ، خدا یارش باد